Kolb in de metro-praktijk

Dus… Van de luchthaven naar het appartement. Met de metro. Waar een kaartje voor nodig is. Tot zover de abstracte begripsvorming. Actief uitproberend een kaartje gekocht, met daarop two titles: één voor Carla, één voor mij. Afrekenen. Bliepen. En met behulp van een beambte ontdekken dat we het niet goed gedaan hadden. Een kaartje per persoon, geen twee personen op één kaartje. Reflectief observerend al pratend ontdekt dat title dus kaartje betekent, voor een bepaalde tijdsduur. En dat we de terminologie nog niet helemaal begrijpen.

Daarna nog verschillende keren voor de automaat gestaan. Steeds meer geleerd. Over hoe de kosten zijn opgebouwd. Gezien dat er een knopje is om de automaat in Engels te zetten, wat toch praktischer leest dan Portugees. Ontdekt dat je losse kaartjes toch ook wel kunt laden op je 24-uurs kaart, maar dat het dan maar voor één enkele reis.

Zo zijn we de afgelopen dagen meerde malen langs de automaat gekolbt. En iedere keer snappen we hem beter. Sterker nog: ik denk dat we hem nu helemaal door hebben. Abstract begrip compleet? Jammer: morgen weer naar huis. Vol met zinloze kennis over kaartjesautomaten in de stad Porto. Ach…. Omdat het kan een foto van een kerstbal op de trap van de metro.

img_8986-1

Luxe in contrast

Deze week woon ik met Carla in een enorm luxe appartement. Twee badkamers (en een te kleine boiler voor ons twee, maar soit). Als we thuiskomen zijn onze bedden opgemaakt en is de vaat gedaan. Overdag zit ik op ISEP en realiseer me hoe luxe wij het hebben. Hier zijn de lokalen galmend, wc’s lastig te vinden, hangen er nog krijtborden. Beamers hangen soms aan het plafond en worden soms los neergezet. Nostalgie! Ik zie in een keer de oranje beamers weer op zo’n karretje rondrijden.

Schoolbezoek

Vandaag ISEP bezocht. Ik had verwacht dat ze gingen vertellen hoe ze onderwijs organiseren, waarom ze dat op die manier doen en wat de resultaten zijn. Het ging anders. Drie categorieën van projecten gezien, vertelt door PhD- en master-studenten.

De eerste lichting was van GILT (Games, Interaction and Learning Technologies. Ik vond de avatar die als Portugese doventolk werkte leuk! Zalige herinneringen aan mijn eigen studie. Alleen dan met doventaal en niet met programeertaal. Het praktische nut om de tekst van je powerpoint met een plug-in door een avatar te laten vertalen ontgaat me wel. Als je de avatar kunt zien en begrijpen, kun je ook gewoon de tekst lezen, toch? Wellicht dat in de toekomst de avatar de presentator real-time kan vertalen met behulp van spraakherkenning. En dan sterft er weer een beroep uit. Het game element om de doventaal te leren leek me wel praktisch!

De tweede ronde ging over bio-sensoren. Blijkbaar een vrouwenberoep: op het lab zag ik vooral vrouwen. Die interdisciplinair werken. Leuke voorbeelden gezien voor ons eigen onderwijs: energie opwekken uit zonlicht om de sensoren van energie te voorzien. Oppervlakken zo maken dat bepaalde moleculen passen, waardoor de sensor een uitslag geeft. Mooie technieken! Waarbij er ook nog naar gestreefd werd het low-tech/low-cost te maken, zodat de sensoren ook in arme landen zijn in te zetten.

De laatste ronde deed me denken aan de TROS-klassieker ter land, ter zee en in de lucht! Zelfstandig bewegende voortuigen, zoals een oct-drone, een vliegtuig, een diepzeeduiker en een quad. Propvol sensoren die bijvoorbeeld de samenstelling van zeewater willen gaan meten, of vanuit de lucht kunnen zien of er brand is. Dit was weer duidelijk een mannenwereld. Toys with boys!

Bij thuiskomst lag Beer weer in een mooi opgemaakt bedje. Nu een hapje en drankje met Carla, daarna nog samen een hapje eten in de stad en dan kruip ik er gezellig bij. En morgen begint het EAPRIL-feest pas echt.

img_8965