Kolb in de metro-praktijk

Dus… Van de luchthaven naar het appartement. Met de metro. Waar een kaartje voor nodig is. Tot zover de abstracte begripsvorming. Actief uitproberend een kaartje gekocht, met daarop two titles: één voor Carla, één voor mij. Afrekenen. Bliepen. En met behulp van een beambte ontdekken dat we het niet goed gedaan hadden. Een kaartje per persoon, geen twee personen op één kaartje. Reflectief observerend al pratend ontdekt dat title dus kaartje betekent, voor een bepaalde tijdsduur. En dat we de terminologie nog niet helemaal begrijpen.

Daarna nog verschillende keren voor de automaat gestaan. Steeds meer geleerd. Over hoe de kosten zijn opgebouwd. Gezien dat er een knopje is om de automaat in Engels te zetten, wat toch praktischer leest dan Portugees. Ontdekt dat je losse kaartjes toch ook wel kunt laden op je 24-uurs kaart, maar dat het dan maar voor één enkele reis.

Zo zijn we de afgelopen dagen meerde malen langs de automaat gekolbt. En iedere keer snappen we hem beter. Sterker nog: ik denk dat we hem nu helemaal door hebben. Abstract begrip compleet? Jammer: morgen weer naar huis. Vol met zinloze kennis over kaartjesautomaten in de stad Porto. Ach…. Omdat het kan een foto van een kerstbal op de trap van de metro.

img_8986-1

Go? Go!

Ik was dus zeg maar een beetje vergeten om een go te vragen voor mijn taartmodel. Oepsie. Vandaag nog maar even formeel gedaan dus. En zowaar was Amber van Poppel mijn getuige: ik heb een GO 🙂 En een nominatie voor het beste ontwerp. Een van de zes van mijn klas. Nu hopen dat ik op basis van deze voordracht ook door de docentselectie kom en dan mag gaan presenteren op de lectoraatsdag. Een mooie kans om meer feedback te krijgen op waar ik mee bezig ben. Gogogogogogogo?

Onzinnige titel

Hieronder mijn originele post. Omdat ik per dag ongeveer 50 spanberichten kreeg op deze post, heb ik de titel maar veranderd: eens kijken of dat helpt.

Vandaag het model voor mijn herontwerp in pecha kucha vorm gepresenteerd. En dat was spannend! Bij deze vorm heb je 20 dia’s tot je beschikking. Iedere dia is 20 seconden in beeld. Daarna gaat hij automatisch door naar de volgende. Dus: veel geoefend de afgelopen dagen, om er een vloeiend verhaal van te maken. Ontdekt dat de klok op mijn “presenter-screen” niet synchroon liep met de 20 seconden per dia. Dus iedere dia op 19.15 seconden gezet. Behalve natuurlijk die ene met het filmpje dat ik al exact op 20.0 seconden gesneden had. En dan… op het moment suprême…. doet het geluid van het filmpje het niet! Ondanks dat ik getest had vooraf. Balen. Gelukkig heb ik me er al improviserend in 20 seconden wel uit gered, door uit te leggen wat de student in het filmpje zegt. Het publiek klapte op het einde van de pecha kucha en ze waren geamuseerd door en enthousiast over de presentatie. Dus dat zat wel goed. Thuis maar eens een stevige glas wijn met een kaasje nemen om het te vieren! En: de feedback van vandaag en het proces ernaar toe geven vertrouwen om weer verder te kunnen met mijn herontwerp. Op naar 11 april!

Taartmodel

Treetje voor treetje de trap op. Zo loop je naar de volgende verdieping. Op die manier kan je ook een leerproces “trappen”, door per tree aan te geven van wat je van een student verwacht. Alleen werkt het dus niet zo voor schriftelijk rapporteren. Als een student en goed doel in de inleiding kan formuleren, betekent dat nog niet dat hij ook goed is in het in eigen woorden beschrijven van de casus. Of dat de leeswijzer mooi en vloeiend is. Er is ook geen trap te maken van de verschillende onderdelen die met schrijfvaardigheid te maken hebben, zoals grammaticaal correct schrijven, zakelijk schrijven of schrijven afgestemd op de doelgroep. Dus voor mijn herontwerp heb ik geen trapmodel gemaakt, maar vandaag vol trots het taartmodel gepresenteerd! Verdeeld in een prachtige eta­gère met ruimte voor drie taarten: de taalvaardigheidstaart, de verslagleggingstechnische taart en de feedbacktaart.

taartbodem

Als een student alle taartpunten op voldoende niveau beheerst, is het als lezer smullen van een goed verslag!

Trapmodel, eerste opzet

Net een tijdje “geprutst” aan een trapmodel voor mijn herontwerp. Vooral de scope van mijn opdracht ingekaderd. De leerlijn professionele communicatie is breed en ik heb me beperkt tot het onderdeel verslaglegging. Wel de overige onderdelen benoemd, om de context inzichtelijk te houden. Daarna uit mijn hoofd een eerste poging ondernomen om de traptreetjes te vinden. Per onderdeel van het verslag. Ze staan nu nog naast elkaar, omdat ik nog niet weet hoe de losse onderdelen samen een trap gaan vormen. Binnen ieder onderdeel ontstaat wel een trapje. En met een beetje mazzel lijnt dat trapje ook nog met de rubric die we al hebben!. Het beschrijven van de treetjes is wel anders als een beschrijving van het beoogde resultaat. Voor het hoofdstuk theoretische achtergrond, bijvoorbeeld, moet een student eerst kunnen selecteren welke onderdelen hij op wil nemen in de TA. Dit is anders dan een rubric met “het merendeel van de theorie is uitgewerkt”. En wel een mooi voorbeeld van een traptrede: als je nog niet weet wàt je wil gaan beschrijven, is het moeilijk om de vervolgstappen te maken.Schermafbeelding 2016-03-05 om 18.08.03

 

Al met al zou het wel een een Escher-achtig geheel kunnen worden. Allemaal trapjes die met elkaar in verbinding staan. Het is weer eens iets anders als Jheronimus Bosch.

Helderheid

Vandaag (onder andere) gewerkt aan het formuleren van een doel voor mijn herontwerp van de leerlijn professionele communicatie. Enerzijds keuzes gemaakt om  te versimpelen en te begrenzen. Exit Engels it is. En ik ga me richten op de èchte angel van de leerlijn, het schriftelijk rapporteren. Meeloopcollega Carla deelt, net als iedereen die ik tot nu toe gesproken heb hierover, mijn mening dat hier een slag te slaan is. En waar moet die slag dan toe leiden? Helderheid. Helderheid voor studenten, zodat ze weten wat er op dit gebied van hun verwacht wordt. En helderheid voor mijn collega’s, zodat zij weten wat er op een bepaald moment in de studie van een student verwacht kan worden op het gebied van schriftelijk rapporteren. Hoe ga ik die helderheid ontwerpen? Dat weet ik nog niet precies. Diagnostische toetsing faciliteiten, zodat een student helder krijgt waar hij staat lijkt me een goed ingrediënt. Goede oefeningen ook. Deliberatie practice als uitgangspunt: dus de student veel laten oefenen. En zoals ik er nu naar kijk, onderzoeken of de scheiding tussen de summatieve beoordeling en feedback op basis van een persoonlijke mening wellicht scherper kan. Later deze week ga ik me storten op de trapmodellen.

____________heid
_______der
hel

LOMTOM (les op maat, toets op maat)

Ontwerpbureau Mandarijn presenteert vol trots het LOMTOM-model (Les Op Maat, Toets Op Maat). Kenmerkend is dat na een prikkel (om iedereen bij de les te krijgen), het activeren van de voorkennis en een korte instructie een toets wordt afgenomen. Op basis van het resultaat van deze toets worden de leerlingen in verschillende groepen verdeeld. Voor iedere groep zijn andere leeractiviteiten, met andere leerdoelen (minimum, basis, alles en meer). Daarna volgt een eindtoets op het gevolgde niveau.

ASSURE-model

Hieronder de uitwerking van de laatste opdracht voor in de eerste les. De opdracht was: “Review samen het wat (soort doelen/ inhouden), het hoe (principes mbt leren) en de methode (ontwerpen) in een post op je blog”. De opdracht heb ik samen met mijn Avans Hogeschool collega Anco Scheepers uitgevoerd. We hebben gekozen voor het ASSURE model. We hebben onze review gebaseerd op de onderstaande twee websites:
http://www.utm.edu/staff/grakes/750/750assuremodel.html
http://www.instructionaldesign.org/models/assure.html

Onze review
Het assure-model is toepasbaar op verschillende leerdoelen en inhoudsgebieden. Het model is linear.

Het onderliggende principe van het assure-model is differentiëren: de analyse-stap (de A in Assure). Ken uw leerling is het motto: de docent heeft de plicht om alle (en dan ook echt àlle) leerlingen maximaal te ondersteunen in hun individuele leerproces. Bij de vervolgstappen in de ontwerpmethode, is het uitgangspunt de door-en-door gekende en gedefinieerde leerling.

De eerste vervolgstap is het stellen van doelen en criteria (de S in aSsure, van state objectives).

De twee volgende stappen hangen nauw samen: selecteer het leermateriaal (de s in asSure van select media and materials) en daarna beschrijf hoe ze gebruikt gaan worden (de u in assUre van utilize media and materials).

In de volgende stap wordt de leerling voor het eerst actief betrokken: hij gaat aan de slag met het leermateriaal (de r in assuRe van require performance). In deze fase krijgt de leerling feedback op zijn leeractiviteiten en mag hij hierop reageren. Uiteindelijk weet de leerling dat hij de “correct response” gegeven heeft, door de feedback.

In de laatste stap wordt gecontroleerd of de leerling de in de tweede stap gestelde doelen en criteria behaald heeft (de e in assurE van evaluate).

Mijn persoonlijke noot

Boeiend aan het model vind ik dat er begonnen wordt met kijken naar de leerling. Het uitgangspunt dat je er als leraar voor iedere leerling moet zijn, spreekt me aan. Mijn (vooringenomen?)  indruk is dat er in de meeste modellen vooral gedacht wordt vanuit het leerdoel. Toch doet het geheel wat gekunsteld aan: ik vermoed dat er vooral voor deze volgorde gekozen is omdat er zo een mooier acroniem ontstaat dan SASURE. SASURE (dus beginnen met het doel, daarna de leerling “analyseren” en daarna materiaal selecteren etc, klinkt voor mij  logischer. Pas als je weet wat het leerdoel is, weet je immer gericht op basis waarvan  je de leerlingen moet differentiëren, teneinde ze goed te bedienen. Als je nog niet weet of het leerdoel de stelling van Pythagoras te kunnen toepassen of een nestje in de ringen maken is, is die differentiatie mijns inziens lastig te maken.